Od ściany do ściany – czyli o trawnikach i łąkach słów kilka

Współczesna moda – również dotycząca wyglądu naszego otoczenia – staje się coraz bardziej skrajna. Z jednej strony nieustannie mówi się o potrzebie troski o środowisko, powrocie do natury, zerwaniu z tzw. „betonozą”, tworzeniem łąk kwietnych, nie koszeniem trawników, itp., z drugiej w przypadku parków i ogrodów dominują nurty minimalistyczne i bardzo uporządkowane (niewiele za to mocno przyciętych drzew, idealne, bardzo krótko przycięte trawniki i mnóstwo ścieżek z betonu i płytek, wokół których nie powinno pojawić się ani źdźbło trawy). Cóż – delikatnie mówiąc ten drugi nurt niespecjalnie korzystnie przekłada się na środowisko (a przy okazji wymaga naszej bardzo wytężonej pracy, środków chemicznych, itp.). Gdzieś pośrodku tego wszystkiego pojawia się mała hybryda – trawników np. na osiedlach nie kosi się do oporu (dopiero, gdy trawa już przekwitnie i się wykłada – co akurat jest gwarancją, że z trawnika powstanie klepisko), ale obowiązkowo przy chodnikach, schodkach, ławkach, itp. używa się środków chemicznych do wypalania pasów trawy – z założenia ma to wyglądać estetycznie, w praktyce wygląda tragicznie, a głównym efektem jest osypywanie się ziemi lub spływanie po deszczu błota na chodniki (i dokładnie wybrudzone łapy naszych czworonogów, które właśnie ten pas odwiedzają najchętniej). Oczywiście środki chemiczne nie pozostają obojętne dla środowiska, przenikając do wód gruntowych, jak też kumulując się i niszcząc korzenie roślin – nie tylko traw, ale też po czasie krzewów i drzew…
Niestety ta głupia moda znajduje też naśladowców na osiedlach domków jednorodzinnych i wokół naszych ogrodów…
Rada – zamiast stosowania chemii, warto zainwestować choćby w podkaszarkę i nie popadać w skrajności dotyczące częstotliwości koszenia – nie musimy kosić co trzy dni, ale też nie róbmy tego raz w sezonie (chyba, że to dzika łąka z dala od domu – tam akurat koszenie możemy sobie totalnie odpuścić).