Maszkety - wywiad c.d.

M.: Oczywiście bardzo byśmy chcieli jeszcze nagrać coś ciekawego.
I.: Oczywiście chcemy, są takie plany. Choć sama jestem zdania, że nie do każdej piosenki na płycie musi być teledysk. Nie chcemy czegoś robić na siłę, bo akurat coś musi być, czy tak naciska rynek. Bardzo tego nie lubię, bo wtedy nie mam swobody działania w tym zakresie. Lubię spełniać nasze marzenia – w tym sensie, że coś sobie wymyślimy i chcemy nadać temu jakiś kształt, zarejestrować to jako teledysk. Tak więc, jeżeli coś nam się podoba, to robimy to. Jeśli nie czujemy tego do końca, jeszcze się wstrzymujemy i czekamy na lepszy moment.
M.: Nie chcemy też masowo nagrywać, do utworów, które już są znane na rynku. Choć może się zdarzyć, że nagrywa się teledysk, by nadać drugie życie danemu utworowi, gdy teledysk pójdzie w świat.
I.: Czasami to jest dobre, czasami zdecydowanie nie.
M.: Po prostu szukamy złotego środka. Na pewno chcielibyśmy, aby nowy utwór, jeśli się pojawi, to poszedł już „lawinowo” – czyli była piosenka i od razu obrazek, tak by w świat poszła całość. Tutaj w pewnym stopniu blokowały nas też finanse. Nie nagrywaliśmy od razu teledysków, bo skupialiśmy się, by szybko wydać płytę – dlatego na razie troszkę nadganiamy zaległości i wydajemy teledyski do piosenek z płyty.
I.: Teraz nie mamy ciśnienia nagrania kolejnej płyty jakoś bardzo, bardzo szybko. Ona po prostu będzie się rodzić w ramach powstawania kolejnych utworów. Może te kolejne utwory będą połączone z teledyskiem.
M.: Oczywiście nie do każdego utworu obraz jest potrzebny – bez sensu, czasami nie wiadomo, co tam nakręcić. Zrobić, że idzie się po parku, trzyma za rękę, a w tle leci piosenka? Bez sensu. Wolimy w takiej sytuacji odpuścić. To ma być przemyślana reżyseria.
I.: Wolimy pokazać jakąś ciekawą historię.
M.: Lepiej mniej, niż za dużo i kiepskiej jakości.

I.: Bardzo nam zależy, by propagować śląską godkę, śląską kulturę. Uważamy, że ona naprawdę ma mieć mocne miejsce w całej kulturze. Staramy się pokazać Widzom, Odbiorcom, że ta kultura wciąż żyje.
M.: Przede wszystkim jesteśmy Ślązakami, pochodzimy ze Śląskich domów. Od początku śląska muzyka była nam bliska.
I.: Jadąc w nowe miejsca, też chcemy się pochwalić skąd jesteśmy. Stąd te śląskie stroje. Za tym idzie też wizerunek, język.
M.: Był taki moment, że jeździliśmy z koncertami po Polsce, jako Biesiada Polska i nie byliśmy w strojach Śląskich. Gdy ludzie słyszeli, że jesteśmy ze Śląska, to trochę dziwili się, że nie ma nic po śląsku. I dlaczego nie jesteśmy w strojach śląskich. Pomyśleliśmy, że może dobrze byłoby być ambasadorami, być w śląskim stroju, śpiewać po śląsku. Przyznamy, że niedawno rozmawialiśmy o tym, że myślimy o tym by nadal był śląski strój, ale może nie do końca taki tradycyjny, a raczej stroje stylizowane na strój śląski.   

I.: Dzisiaj Ślązaczka już inaczej się ubiera, chodzi o to, by czerpać ze stroju śląskiego. Po prostu inspiracja ma pojawiać się na uwspółcześnionych strojach.
M.: Dochodzi jeszcze sprawa techniczna. Ten strój jest strasznie gruby, gdy się jedzie, a scena jest ustawiona w pełnym słońcu – temperatura sięga tam chyba 60 stopni. My tam dosłownie umieramy. Non stop pijemy wodę, by nie zemdleć.
I.: Mamy różne pomysły, motywy śląskie pozostaną. Chcemy się po prostu unowocześnić.
M.: Oczywiście nie chcemy w żaden sposób odcinać się od języka śląskiego i naszych tradycji.

c.d.n.