Miej troszkę sumienia

Nawet jeśli wychodzimy z nieco archaicznego punktu widzenia, że zwierzę, to zwierzę – i nie interesują nas jego odczucia – pamiętajmy, że porzucając zwierzaka z jednej strony jesteśmy bardzo okrutni dla zwierzęcia, z drugiej – powodujemy ogromne zagrożenie dla innych ludzi, jak też obciążamy innych solidnymi kosztami finansowymi.
Innymi słowy – my sobie jedziemy na lotnisko, by lecieć na wymarzone wakacje w Turcji, Grecji czy Hiszpanii i nie możemy wziąć ze sobą psa, kota czy papużki (ciekawe, że nie pomyśleliśmy o tym wykupując wczasy), wyrzucamy jak śmieć naszego pupila – i niech sobie radzi. A czy nie bierzemy pod uwagę, że pies, czy nawet kot, zagubiony, głodny i zdesperowany może zachowywać się w sposób nieprzewidywalny? Że przerażone zwierzątko może np. kogoś pogryźć, czy z głodu np. zagryźć komuś jego kurczaka czy rzucić się nawet na pieska, którego niespodziewający się niczego właściciel wyprowadza na spacer?
Czy nie przyszło nam do głowy, że pies czy kot – porzucony, przerażony i stęskniony kręcąc się gdzieś przy drodze, często ruchliwe jezdni, może spowodować wypadek samochodowy, nawet śmiertelny? Przez to, że nam się zachciało kretyńskiego wyjazdu, ktoś inny próbując ominąć na drodze naszego porzuconego psiaka rozbije auto, może zostanie ranny a nawet zginie…
A może ktoś po prostu dostanie zawału serca, gdy nagle gdzieś z kanalizacji czy kratki wentylacyjnej w łazience wyjdzie wielki, egzotyczny wąż, którego pozbywając się wrzuciliśmy gdzieś do kanalizacji lub po prostu porzuciliśmy gdziekolwiek, a wąż sam sobie znalazł ciepłą i wilgotną kryjówkę, z której w końcu wychodzi – ale w czyimś mieszkaniu…
O drobiazgu, że utrzymanie pieska, kotka czy innego zwierzęcia kosztuje… Te koszty przerzucamy nagle na schronisko dla zwierząt – do którego sami podrzucamy zwierzaka lub zwierzak trafia po długim „polowaniu” przez wyszkolonych ludzi. To nie tylko koszty jedzenia, ale też często też weterynarza (biedne porzucone zwierzaki, zanim trafią do azylu, często ulegają mniejszym czy większym wypadkom).
Przedstawiliśmy więc logiczną i zimną kalkulację, w której nie zawracamy głowy uczuciami zwierzaków. Ale prawda jest taka, że pies, kot, kanarek czy nawet ten niezbyt sympatyczny wąż, to istoty żywe. Od urodzenia chowane w domu, mające swój kąt. Przyzwyczajone do określonych zapachów, dźwięków, określonego pożywienia, na ogół o regularnych godzinach, mające zapewnione określone warunki termiczne, itd. Pies, kot, inny mały ssak czy domowy ptak ma też emocje, przywiązuje się do właściciela – nawet, jeśli ten właściciel nie jest wobec swojego zwierzaka zbyt wylewny, ale jest po prostu jego panem, kojarzy mu się z ciepłem, bezpieczeństwem, stałością. A tu nagle, w ciągu jednej sekundy, bez uprzedzenia zwierzak traci wszystko – dom, właściciela, dostęp do wody, pożywienia, znajome kąty, zapachy, swój kocyk, legowisko czy nawet (ptak, świnka morska) swoją klatkę… Nagle ląduje w obcym miejscu – gdzieś w lesie czy przy ruchliwej drodze, albo w hałaśliwym, ponurym i przerażającym schronisku. Żar leje się z nieba, a może właśnie nadeszła gwałtowna letnia burza… Zwierzak nie ma gdzie się schować, jest głodny, spragnione, pada z niewyspania (trudno odpoczywać, gdy nagle wylądowało się na ulicy i to bez powodu), jest przerażony. Pomimo, że właściciel zachował się wobec niego tak okrutnie, właściwie nie jak człowiek, biedny pies czy kot po prostu tęskni, wpatruje się w światła każdego nadjeżdżającego samochodu z ogromną nadzieją, że to jednak powraca jego pan…
A my w tym czasie plażujemy się nad jakimś basenem i popijamy drinki (zastanawiając się luźno, czy za chwilę nie ewakuują nas np. z powodu pożarów szalejących w krajach śródziemnomorskich – ale to już inna sprawa)… Tak czy owak nigdy nie zrozumiemy, jak ktoś potrafi spokojnie wypoczywać, po takim czynie…